Νομολογία

ΜονΔΠρΘ 5651/2020: Λόγω της προσήκουσας  τήρησης των στοιχείων που προβλέπονται σχετικά με την κατάρτιση  και αναγγελία συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου μερικής απασχόλησης  και εν γένει των επιβαλλόμενων υποχρεώσεων για την ασφάλιση του απασχολούμενου προσωπικού , τα ελεγκτικά όργανα του ΙΚΑ φέρουν το βάρος της αποδείξεως ότι τα δεδομένα που προκύπτουν από τα στοιχεία που τηρεί ο εργοδότης είναι εικονικά, χωρίς να επαρκεί προς τούτο μόνο η καταγγελία εκ μέρους του εργαζόμενου ,εάν αυτή δεν αποδεικνύεται από άλλα πρόσφορα αποδεικτικά στοιχεία. Στην επιχείρηση της προσφεύγουσας διενεργήθηκε μεν επιτόπιος έλεγχος από τον οποίο όμως δεν συνάγονται συμπεράσματα περί της πλημμελούς τήρησης των ασφαλιστικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας. Περαιτέρω  οι ισχυρισμοί της καταγγέλλουσας ερείδονται μόνο στις μαρτυρίες του συζύγου της η οποία έχει μειωμένη αποδεικτική δύναμη λόγω της ιδιότητας του αυτής και ετέρου εργαζομένου  χωρίς να προσκομισθούν  πρόσθετα ή διάφορα αποδεικτικά στοιχεία. Επιπλέον η αγωγή της προσφεύγουσας απορρίφθηκε τόσο σε πρώτο όσο και σε δεύτερο βαθμό. Με βάση τα παραπάνω το δικαστήριο κρίνει ότι το καθ’ ου ΙΚΑ ΕΤΑΜ δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος που έφερε για την απόδειξη των ισχυρισμών της προσφεύγουσας.Δεκτή η προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης της ένστασης της επιχείρησης από την ΤΔΕ.

Τριμ.Εφ.Θεσ/νίκης 203/2019 : Κατάρτιση μίσθωσης ακινήτου εταιρίας  με σκοπό να χρησιμοποιηθεί αυτό ως κατοικία για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ετών,  με  μηνιαίο μίσθωμα το χρηματικό ποσό των πεντακοσίων ευρώ (500 €) αναπροσαρμοζόμενο κάθε διετία κατά ποσοστό 3%. Απόλυτη εικονικότητα μίσθωσης του ακινήτου. Αποδείχθηκε  ότι οι εναγόμενες δεν αποσκοπούσαν στην παραγωγή των εννόμων συνεπειών της καταρτισθείσας μεταξύ τους σύμβασης μίσθωσης, αλλά αντίθετα, το αποκλειστικό τους κίνητρο για την κατάρτιση της προσβαλλόμενης δικαιοπραξίας ήταν η δημιουργία στους τρίτους της εντύπωσης, ότι η χρήση του επίδικου ακινήτου θα περιερχόταν για ένα ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα και έναντι ιδιαίτερα χαμηλών οικονομικών απολαβών στη δεύτερη από αυτές, ενώ στην πραγματικότητα το εν λόγω ακίνητο εξακολούθησε να χρησιμοποιείται από την πρώτη εναγόμενη, ως κατοικία του ομόρρυθμου εταίρου της. Πρόθεσή τους ήταν να επιτύχουν την ματαίωση οποιοσδήποτε προσπάθειας από την πλευρά της ενάγουσας ή άλλων δανειστών της πρώτης εναγόμενης προς αναγκαστική εκποίηση του κατά τα ανωτέρω ακινήτου, αποθαρρύνοντας με τον τρόπο αυτόν την συμμετοχή οποιουδήποτε ενδιαφερομένου πλειοδότη, προς απόκτησή του στη σχετική διαδικασία του επικείμενου πλειστηριασμού, καθόσον ο υπερθεματιστής, που θα το αποκτούσε μετά την κατακύρωση, θα υπεισερχόταν στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της μίσθωσης (άρθρα 614 και 616 ΑΚ), σύμφωνα με το άρθρο 1009 ΚΠολΔ, όπως αυτό ίσχυε κατά το χρόνο της κατάρτισης της μακροχρόνιας αυτής μίσθωσης και κατά συνέπεια, δεν θα μπορούσε να ασκήσει τα δικαιώματά του, να το εκμεταλλευτεί δηλαδή, όπως αυτός επιθυμεί. Η εικοσαετής διάρκεια της μίσθωσης είναι ασυνήθιστη για μισθώσεις κατοικιών. Επιπλέον δεν αποδείχθηκε η μετοίκηση της μισθώτριας στο ακίνητο ούτε η καταβολή μισθώματος.

Αρμ 2020,τεύχος 3, σελ 392-396

Ειρ Θεσσαλονίκης 2202/2019

Παράλειψη της τράπεζας να ενημερώσει την πελάτισσα για πλαστό χαρτονόμισμα που κατατέθηκε εκ μέρους της  από μηχάνημα τραπεζικών συναλλαγών (ATM). Ευθύνη αυτής βασιζόμενη  στις διατάξεις του Ν. 2251/1994 για την «προστασία των καταναλωτών» και των άρ.288, 297, 298, 299, 361, 914 επ., 346 του Α.Κ. καθώς οι υπάλληλοι της εναγόμενης δεν προέβησαν άμεσα σε ενημέρωση της ενάγουσας για το γεγονός αυτό, όπως είχαν υποχρέωση με βάση το εγχειρίδιο εσωτερικής χρήσης, για τις διαδικασίες δια­χείρισης πλαστών και παραποιημένων νομισμάτων αλλά και με βάση την επι­βαλλόμενη από τη διάταξη του άρθρου 288 του Α.Κ. υποχρέωση εκπλήρωσης κάθε παροχής, όπως απαιτεί η καλή πίστη και τα συ­ναλλακτικά ήθη. Ενημέρωση της ενάγουσας για πρώτη φορά μετά την παρέλευση εννιά  μηνών από την κατάθεση από το Τμήμα Ασφαλείας που διενεργούσε  προανακριτικές πράξεις σε βάρος αυτής με αντικείμενο την κυκλοφορία του πλαστού χαρτονομίσματος. Το γεγονός ότι η ενάγουσα έλαβε καθυστερημένα γνώση της πλαστότητας του ανωτέρω χαρ­τονομίσματος προκάλεσε σ’ αυτήν ισόποση με την αξία του  ζημία 200,00 ευρώ, καθόσον αν είχε λάβει χώρα άμεση ενημέρωσή της, θα μπορούσε να ανα­ζητήσει και να αναγνωρίσει το πρόσωπο, το οποίο της παρέδωσε το εν λόγω χαρτονόμισμα και να ασκήσει σε βάρος του τα νόμιμα δικαιώματά της, αξιώνοντας, Συνυπαιτιότητα της ενάγουσας, κατά ποσοστό 30%, για τη ζημία της, δεδο­μένου ότι, αν και είχε τη δυνατότητα να ελέγχει τακτικά την κίνηση και το υπόλοιπο του τραπεζικού λογα­ριασμού της δεν προέβη σε κάποια από τις ενέργειες αυτές, ώστε να διαπιστώσει έγκαιρα, ότι πιστώθηκε στο λογαρια­σμό της μικρότερο από το εκ μέρους της κατατεθέν χρηματικό πο­σό και να αναζητήσει την αιτία αυτού του γεγονότος.

Το Δικαστήριο, τέλος, έκρινε  ότι πέραν της θετικής ζημίας, την οποία προκάλεσε στην ενάγουσα η εναγόμενη, ως παρέχουσα τραπεζικές υπη­ρεσίες και κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8 του Ν. 2251/1994 αλλά και της γενικότερης υποχρέωσής της, να μη ζημι­ώνει υπαίτια άλλον, η ενάγουσα υπέστη και ηθική βλάβη, με συ­νέπεια να δικαιούται εύλογη χρηματική ικανοποίηση, την οποία το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη του το είδος και την έκταση της ζημίας της, το ποσοστό συνυπαιτιότητας της ίδιας σ’ αυτήν, τη στεναχώρια που δοκίμασε η ενάγουσα από την αμελή συμπερι­φορά της εναγόμενης προς το πρόσωπό της και από την έλλειψη ενημέρωσής της, τη μετέπειτα ταλαιπωρία της κατά το στάδιο της προανάκρισης και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων, προσδιορίζει στο ποσό των 500,00 ευρώ.

Κούρεμα οφειλών από καταναλωτικά και επισκευαστικά δάνεια κατά 83%. Πέντε χρόνια μηδενικές καταβολές λόγω αδυναμίας πληρωμής. Υποχρέωση καταβολής συνολικού ποσού 44.371,86€ από σύνολο οφειλών 263.117,66 € προκειμένου  να διασωθεί η κύρια κατοικία, σε 240 ισόποσες μηνιαίες καταβολές ποσού 184,886 € κάθε μία. Εξαίρεση εκποίησης και ποσοστού 50% από έτερη κατοικία που παραχωρείται δωρεάν στους γονείς της αιτούσας. Ένσταση δόλου. Κρίσιμος χρόνος ο χρόνος σύναψης των συμβάσεων. Η αδυναμία της αιτούσας δεν οφείλεται σε δόλο, αφού, όπως προέκυψε, η οικονομική κατάστασή της επιδεινώθηκε σε χρόνο μεταγενέστερο από τη σύναψη των συμβάσεων με τις πιστώτριες, γεγονός το οποίο δεν μπορούσε να προβλέψει κατά τη σύναψή τους. 

Εκπρόθεσμη δήλωση αποποίησης από ενήλικα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι αποδέχθηκε την κληρονομία  και κατέστη αμετάκλητα κληρονόμος του θανόντος οπότε του εστάλη Ατομική Ειδοποίηση Καταβολής -Υπερημερίας με θέμα «τακτοποίηση ληξιπρόθεσμων οφειλών» από τη Δ.Ο.Υ. Ενδικοφανής προσφυγή του κληρονόμου με αίτημα να ακυρωθεί η αρνητική απάντηση του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. επί αιτήσεως του  να μη θεωρείται κληρονόμος του αποβιώσαντος  με το επιχείρημα ότι έλαβε καθυστερημένα γνώση της αποποίησης των προηγούμενων κληρονόμων άλλως ότι υπέβαλε εκπρόθεσμα τη δήλωση αποποίησης λόγω πλάνης, αναφορικά με την έννοια και τις διαδικασίες αποποίησης, της τήρησης προθεσμιών  και συνεπειών, εξ αιτίας παρόδου άπρακτης προθεσμίας. Απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του  με την αιτιολογία ότι ορθά απορρίφθηκε η δήλωση αποποίησης ως εκπρόθεσμη, αφού σε περίπτωση πλάνης απαιτείται η προσκόμιση δικαστικής απόφασης που να βεβαιώνει την αιτία του  εκπροθέσμου  της αποποίησης.  Σε κάθε περίπτωση   απαραδέκτως υποβλήθηκε  ενδικοφανής προσφυγή κατά της αρνητικής απάντησης στο μέρος εκείνο  που αφορά την  Ατομική Ειδοποίηση Καταβολής-Υπερημερίας από τη Δ.Ο.Υ.   διότι η εκ τούτης αναφυόμενη διαφορά ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης (βλ. Σ.τ.Ε. 2999/2013, 1566/2012), οπότε κατά της πράξης αυτής ήταν δυνατή μόνο η άσκηση ανακοπής σύμφωνα με τα άρθρα 217 επόμενα του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (Κ.Δ.Δ.) και 73 του Κ.Ε.Δ.

Πηγή :www.aade.gr

Περιεχόμενο της έννοιας "δόλος" ως αρνητικής προϋπόθεσης υπαγωγής στη ρύθμιση του ν. 3869/2010.Ο οφειλέτης ενεργεί δολίως όταν, με τις πράξεις ή παραλείψεις του, επιδιώκει ή αποδέχεται ως πιθανό ενδεχόμενο την αδυναμία των πληρωμών και δεν αλλάζει συμπεριφορά αποδεχόμενος το αποτέλεσμα αυτό.

Εμμέσως, πλην σαφώς ο  νόμος δεν θεωρεί  ως άξιες προστασίας όλες τις επιλογές των δανειοληπτών δηλ. τον αλόγιστο δανεισμό ή τον υπερδανεισμό χαράζοντας όρια στην προστασία των δανειοληπτών αλλά και στην προστασία της κυρίας κατοικίας .Και τούτο διότι άλλως  επιβραβεύεται η τάση να προχωρεί κάποιος σε απερίσκεπτες κινήσεις και να αναλαμβάνει υπερβολικούς κινδύνους ή υποχρεώσεις δυσανάλογες με τις οικονομικές του δυνατότητες, γνωρίζονται ότι στο τέλος όταν έρθουν τα δύσκολα ή απρόβλεπτες καταστάσεις κάποιος θα τον σώσει και κάποιος τρίτος θα πληρώσει τελικά.

Ειδικότερα δε όταν ο οφειλέτης χρησιμοποιεί την πίστωση για να προβεί σε υπερβολικές για τον τρόπο ζωής του, όπως προσδιορίζεται από την κοινωνική και επαγγελματική θέση του, καταναλωτικές δαπάνες, σε σχέση με αυτές που δικαιολογεί το εισόδημά του, όταν «προκαλεί» με τις επιλογές του, ακόμα και όταν απλά δανείζεται πέραν από τις δυνατότητες του, χωρίς να δικαιολογείται από την ικανοποίηση κάποιας ιδιαίτερα σοβαρής βιοτικής ανάγκης, εκτίθεται με τον τρόπο αυτό περισσότερο στον κίνδυνο της αποδοχής της δόλιας υπερχρέωσης.

Λαμβάνοντας ,δε , υπόψη ότι μεγάλο τμήμα των δανειοληπτών έχει σήμερα δάνεια τα οποία, παρά τις αντιξοότητες, συνεχίζει να εξυπηρετεί, η χαριστική συμπεριφορά σε μικρό τμήμα εξ αυτών που αρνείται να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, ειδικά σε περιπτώσεις καταναλωτικού δανεισμού, δυσανάλογο με την οικονομική δυνατότητά τους, θα οδηγούσε αφ ενός μεν σε σημαντικές αδικίες σε βάρος αυτών που δεν έχουν δανειστεί ή που έχουν δανειστεί αλλά εξακολουθούν με προσωπικές θυσίες να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους και σε γενικευμένη πρακτική αθέτησης των συμβατικών υποχρεώσεών τους, κάτι βέβαια που θα ήταν αντίθετο στην περίπτωση αυτή με βασικά άρθρα του Συντάγματος, όπως στο άρθρο 4 παρ. 1 του κατά το οποίο οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο με την αρχή δηλ. της ισότητας που αποκλείει την εκδήλως άνιση μεταχείριση, είτε με τη μορφή της εισαγωγής καθαρά χαριστικών μέτρων ή προνομίων.

Από την άλλη πλευρά  εάν οι τραπεζικοί υπάλληλοι οι οποίοι έχουν την επιμέλεια και διαχείριση της περιουσίας μιας τράπεζας παραβιάζουν την υποχρέωση του λεγόμενου "υπεύθυνου δανεισμού", προβαίνουν δηλαδή  κατά παράβαση   των κανόνων της επιμελούς διαχείρισης στη σύναψη δανείων για την χρηματοδότηση επιχειρήσεων και ιδιωτών χωρίς να πληρούν οι χρηματοδοτούμενοι τις αναγκαίες προϋποθέσεις κατά παράβαση των οδηγιών εγκυκλίων και χωρίς να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα των χρηματοδοτούμενων πελατών για να εξασφαλίσουν την περιουσία της τράπεζας με αξιόχρεες εγγυήσεις βλάπτοντας εν γνώσει τους την περιουσία της τελευταίας διαπράττουν το έγκλημα της απιστίας του άρθρου 390 ΠΚ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αιτών υπέγραψε ως εγγυητής, με πρωτοφειλέτη τον υιό του,από αίσθημα αλληλεγγύης προς αυτόν,  κύρια και πρόσθετες δανειακές πράξεις με τις οποίες έλαβαν χώρα διαδοχικές αυξήσεις του πιστωτικού ορίου του πρωτοφειλέτη υιού του.  .Απορρίπτεται ως αβάσιμος στην ουσία του  ο  ισχυρισμός της πιστώτριας, ότι  ο αιτών δολίως περιήλθε σε αδυναμία πληρωμών καθόσον γνώριζε, κατά τον χρόνο ανάληψης των εγγυητικών ευθυνών του, λόγω των χαμηλών εισοδημάτων του , ότι δεν θα μπορούσε να τα αποπληρώσει.

Αντίθετα, προκύπτουν ευθύνες των υπαλλήλων της πιστώτριας τράπεζας στην αποδοχή των εγγυήσεων εκ μέρους του αιτούντος, με αποδεδειγμένη παράλειψή τους να ενεργήσουν επισταμένη έρευνα, πριν η τράπεζα χορηγήσει τις πιστώσεις, της πιστοληπτικής ικανότητας τόσο του δανειολήπτη, όσο και του εγγυητή και, συνεπώς, η πιστώτρια τράπεζα θα επωμιστεί τον κίνδυνο της ματαίωσης της ικανοποίησης των απαιτήσεών της από την επελθούσα αδυναμία πληρωμών του αιτούντος εγγυητή, καθόσον τα επίδικα δάνεια χορηγήθηκαν από την πιστώτρια τράπεζα χωρίς να γίνει έλεγχος της πιστοληπτικής ικανότητας των χρηματοδοτούμενων πελατών της (αιτούντος εγγυητή), οι δε υπάλληλοι της τράπεζας από βαρύτατη αμέλεια κατά την άσκηση των καθηκόντων τους δεν εξασφάλισαν την περιουσία της Τράπεζας με αξιόχρεες εγγυήσεις.

Κρίση του Δικαστηρίου ότι δεδομένης της αποδεδειγμένης πραγματικής αδυναμίας του αιτούντος  να επιβιώσει με τα μικρά σε ποσά έσοδά του, συντρέχουν στο πρόσωπό του συνδυαστικά και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 8 παρ. 5 του ν. 3869/2010 και, επομένως, πρέπει να ρυθμισθεί οριστικά το χρέος του και να ορισθούν μηδενικές μηνιαίες καταβολές προς την πιστώτρια τράπεζα. Τέλος , η ως άνω ρύθμιση ,καθώς προβάλλεται και αίτηση εξαίρεσης της κύριας κατοικίας, θα συνδυαστεί με την αντίστοιχη ρύθμιση της διάταξης της παρ. 2 του άρθρου 9 του ν. 3869/2010, εφόσον δεν επέρχεται εξόφληση των απαιτήσεων της τράπεζας .
 

Κατά τον έλεγχο των καταθέσεων φορολογούμενων τυχόν εισόδημα του οποίου δεν προκύπτει σαφώς η πηγή ή η αιτία προέλευσης λογίζεται ως εισόδημα προερχόμενο από ελευθέρια επαγγέλματα.   Η  ανάληψη χρηματικών ποσών και η αποδεδειγμένη επανακατάθεση μέρους ή του συνόλου αυτών δεν αντίκειται στη φορολογική νομοθεσία και ούτε προβλέπεται χρονικός περιορισμός για την διαδικασία κίνησης χρηματικών κεφαλαίων. Το αν πρόκειται ή όχι για «πρωτογενείς καταθέσεις», δηλαδή για ποσά που προέρχονται από άγνωστη ή μη διαρκή ή μη σταθερή πηγή ή αιτία και δεν προέρχονται από αναλήψεις από άλλους τραπεζικούς λογαριασμούς κρίνεται ,ανά περίπτωση ,  από την φορολογική αρχή. Περαιτέρω , για να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός του φορολογούμενου ότι το προϊόν μιας κατάθεσης αποτελεί προϊόν δανείου θα πρέπει  να συντρέχουν  οι εξής προϋποθέσεις: 1) συμφωνία δανειστή και οφειλέτη, σχετικά με την αιτία, για την οποία μεταβιβάζεται η κυριότητα των αντικαταστατών πραγμάτων 2) παράδοση του πράγματος από τον δανειστή στον οφειλέτη, και  3) απόδοση του πράγματος από τον οφειλέτη στον δανειστή. Εφόσον πληρούνται οι ανωτέρω προϋποθέσεις, υπάρχει δάνειο κατά την έννοια του άρθρου 806 του ΑΚ, έστω και αν η σύμβαση δεν χαρακτηρίστηκε ως δάνειο από τα συμβαλλόμενα μέρη  . Απαιτείται ωστόσο τα δάνεια τα οποία έχουν ληφθεί  να αποδεικνύονται με έγγραφα στοιχεία που φέρουν βέβαιη χρονολογία και δεν πρέπει να είχαν ληφθεί για άλλο σκοπό, π.χ. βιοτεχνικά δάνεια ή δάνειο για αγορά περιουσιακού στοιχείου που η αντίστοιχη δαπάνη του δεν αποτελεί τεκμήριο που θέλει να καλύψει ο φορολογούμενος

Γραφείο  Επιτρόπου Προστασίας  Δεδομένων Προσωπικού  Χαρακτήρα Κύπρου –

Γνώμη 2/2018 που εκδίδεται από την Επίτροπο Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα βάσει του Άρθρου 58(3)(β) του Γενικού Κανονισμού για τη Προστασία Δεδομένων (Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679) για τη Βιντεοπαρακολούθηση στο χώρο εργασίας και τη χρήση βιομετρικών συστημάτων

Σε έναν τυπικό χώρο γραφείων επιχείρησης, η βιντεοεπιτήρηση πρέπει να περιορίζεται σε χώρους εισόδου και εξόδου, έξω από τους ανελκυστήρες, από τα κλιμακοστάσια, σε χώρο στάθμευσης, σε ταμεία ή χώρους με χρηματοκιβώτια, ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό κλπ., υπό τον όρο ότι οι κάμερες εστιάζουν στο αγαθό που προστατεύουν κι όχι στους χώρους των εργαζομένων και στα πρόσωπά τους. Απαγορεύεται η καταγραφή εργαζομένων στα γραφεία τους, αίθουσες συνεδριάσεων, διαδρόμους, κουζίνα, έξω από αποχωρητήρια, αποδυτήρια κλπ

Πρέπει να λαμβάνονται όλα τα τεχνικά και οργανωτικά μέτρα που θα διασφαλίζουν  την ασφάλεια και την εμπιστευτικότητα των μέσων καταγραφής. Μόνο όσοι έχουν πραγματική ανάγκη να τα δουν, πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αυτά. Τα μέσα καταγραφής πρέπει να φυλάγονται ασφαλισμένα σε χώρο στον οποίο δεν θα έχουν πρόσβαση μόνο εξουσιοδοτημένα άτομα. Επίσης πρέπει να προστατεύονται από την τυχαία έκθεση/ προβολή τους σε τρίτους.

6213/2017 ΔΠΡ ΘΕΣΣΑΛ

Σε περίπτωση εκτέλεσης οικοδομικών ή τεχνικών εργασιών από εργολάβο ή υπεργολάβο, για λογαριασμό του Δημοσίου ή των Ν.Π.Δ.Δ. ή των Ο.Τ.Α., όπου ισχύει ίδιον σύστημα καταβολής εισφορών πρέπει να αναγράφεται στην συντασσόμενη από το ΙΚΑ  σε βάρος του υπόχρεου προσώπου Π.Ε.Ε. ή τη συνοδεύουσα αυτή έκθεση ελέγχου τα στοιχεία του εργοδότη σε βάρος του οποίου συντάσσεται η Π.Ε.Ε., το σύνολο των οφειλόμενων εισφορών, καθώς και η χρονική περίοδος στην οποία ανάγονται αυτές. Συναφώς, ενόψει των ιδιαίτερων νομοθετικών ρυθμίσεων που ισχύουν στα οικοδομικά και τεχνικά έργα και ιδίως αυτών που αφορούν σε εκτέλεση δημοσίων έργων πρέπει επί ποινή ακυρότητας με σαφήνεια να προκύπτει είτε από την Π.Ε.Ε. είτε από την έκθεση ελέγχου είτε ακόμα και από τα στοιχεία του φακέλου η αξία του έργου, ο εφαρμοστέος συντελεστής ανά κατηγορία δαπάνης, η διαδικασία της εκκαθάρισης και το πράγματι οφειλόμενο ποσό, προκειμένου αφενός να μπορεί τόσο ο ενδιαφερόμενος όσο και σε περίπτωση αμφισβήτησης τα Διοικητικά Δικαστήρια να μπορέσουν να ελέγξουν τις σχετικές πράξεις. Σε περίπτωση που τα ανωτέρω στοιχεία δεν προκύπτουν ούτε από την Π.Ε.Ε., ούτε από την έκθεση ελέγχου ούτε από τα στοιχεία του φακέλου η προσβαλλόμενη πράξη είναι ακυρωτέα.

(Α΄ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ)